Egyptian calendar

💡 The rising of the star denoted the new year; which therefore must have begun on the 20th July, the first of Thoth in the Egyptian calendar.

طلوع ستاره نشان دهنده سال نو بود؛ بنابراین، سال نو باید در بیستم ژوئیه، اولین روز از ماه تحوت در تقویم مصری، آغاز شده باشد.

💡 Astronomers discussed Sirius rising within the Egyptian calendar, connecting agriculture, taxation, and temple rituals to predictable celestial rhythms.

ستاره‌شناسان طلوع ستاره شباهنگ (سیریوس) را در تقویم مصری مورد بحث قرار دادند و کشاورزی، مالیات و آیین‌های معبد را به ریتم‌های آسمانی قابل پیش‌بینی مرتبط کردند.

💡 The original Egyptian calendar, consisting of 360 days, begins its New Year festivals when Sirius, the Dog Star, rises.

تقویم اصلی مصری، که شامل ۳۶۰ روز است، جشن‌های سال نو خود را با طلوع ستاره شباهنگ (سیریوس)، ستاره سگ، آغاز می‌کند.

💡 Modeling the Egyptian calendar helped students appreciate how bureaucracies and priests managed time without leap years or smartphones.

مدل‌سازی تقویم مصری به دانش‌آموزان کمک کرد تا درک کنند که چگونه بوروکراسی‌ها و کاهنان بدون سال‌های کبیسه یا تلفن‌های هوشمند، زمان را مدیریت می‌کنند.

💡 The paper explains the complexities stem from differences between the ancient Egyptian calendar, based on the sun, and the ancient Hebrew calendar, based on the Moon.

این مقاله توضیح می‌دهد که پیچیدگی‌ها ناشی از تفاوت‌های بین تقویم مصر باستان، مبتنی بر خورشید، و تقویم باستانی عبری، مبتنی بر ماه، است.

💡 The Egyptian calendar used twelve thirty-day months plus epagomenal days, aligning festivals while the civil year drifted seasonally over centuries.

تقویم مصری از دوازده ماه سی روزه به علاوه روزهای آغازین استفاده می‌کرد و جشن‌ها را در یک راستا قرار می‌داد، در حالی که سال مدنی در طول قرن‌ها به صورت فصلی تغییر می‌کرد.