Eddington limit

💡 This luminosity depends on the mass of the accreting black hole, and therefore defines a maximum growth rate, known as the Eddington limit, for the system.

این درخشندگی به جرم سیاهچاله برافزایشی بستگی دارد و بنابراین یک نرخ رشد حداکثری، معروف به حد ادینگتون، برای سیستم تعریف می‌کند.

💡 This is called the Eddington limit, and it is thought to severely hinder the rate at which any black hole can swallow matter and grow.

این حد ادینگتون نامیده می‌شود و تصور می‌شود که به شدت مانع از سرعت بلعیدن ماده و رشد هر سیاه‌چاله‌ای می‌شود.

💡 A simulation exceeded the Eddington limit, producing winds that matched observed quasar outflows across several wavelengths.

یک شبیه‌سازی از حد ادینگتون فراتر رفت و بادهایی تولید کرد که با جریان‌های خروجی اختروش مشاهده‌شده در طول موج‌های مختلف مطابقت داشتند.

💡 Wolf-Rayets, it turns out, are so luminous that they flirt with this “Eddington limit,” causing their surface layers to be continually driven off by the stars' incandescent glare.

به نظر می‌رسد که ولف-رایه‌ها آنقدر درخشان هستند که با این «حد ادینگتون» لاس می‌زنند و باعث می‌شوند لایه‌های سطحی آنها به طور مداوم توسط تابش درخشان ستارگان رانده شوند.

💡 Students derived the Eddington limit step by step, appreciating the elegance behind an equation that constrains black hole feasting.

دانش‌آموزان حد ادینگتون را گام به گام استخراج کردند و از ظرافت نهفته در معادله‌ای که ضیافت سیاه‌چاله‌ها را محدود می‌کند، قدردانی کردند.

💡 Astrophysicists described the Eddington limit as radiation pressure’s ceiling, beyond which accretion inflows stall or burst outward dramatically.

اخترفیزیکدانان حد ادینگتون را به عنوان سقف فشار تابش توصیف کردند، که فراتر از آن جریان‌های برافزایشی متوقف می‌شوند یا به طور چشمگیری به بیرون فوران می‌کنند.