Dyaus

💡 Students compared Dyaus with other sky deities, tracing shared metaphors across languages traded like seashells.

دانش‌آموزان، دیائو را با دیگر خدایان آسمان مقایسه کردند و استعاره‌های مشترک را در زبان‌های مختلف، مانند صدف‌های دریایی، ردیابی کردند.

💡 Dyaus, the sky, the heaven-god, can be worshipped anywhere; so can the earth, so can the heavenly twins, who were objects of early Aryan religion, so can the sun and moon.

دیئوس، آسمان، خدای آسمان، می‌تواند در هر جایی پرستش شود؛ زمین نیز می‌تواند، دوقلوهای آسمانی که از موضوعات دین اولیه آریایی بودند نیز می‌توانند، خورشید و ماه نیز می‌توانند در هر جایی پرستش شوند.

💡 Our Aryan forefathers looked up to the heavens and they gave it the name of Dyaus, from a root-word which means "to shine."

اجداد آریایی ما به آسمان نگاه می‌کردند و نام دیائو را به آن دادند که از ریشه کلمه‌ای به معنای «درخشیدن» گرفته شده است.

💡 The painter borrowed Dyaus imagery, hanging cobalt above ochre fields to suggest awe more than doctrine.

نقاش از تصاویر دیوس الهام گرفته و کبالت را بر فراز مزارع اخرا آویزان کرده تا بیش از آموزه، ابهت را القا کند.

💡 In Vedic hymns, Dyaus appears as sky father, a poetic frame for thunder, dawn, and the feeling of breathing under vastness.

در سرودهای ودایی، دیاس به عنوان پدر آسمان، قابی شاعرانه برای رعد، سپیده دم و احساس تنفس در زیر عظمت، ظاهر می‌شود.

💡 It was delightful to see that Dyaus meant originally the bright sky, something actually seen, but something that had to become something unseen.

دیدن اینکه منظور دیاس در اصل آسمان روشن بوده، چیزی که واقعاً دیده می‌شود، اما چیزی که باید به چیزی نادیده تبدیل شود، لذت‌بخش بود.