drunkards chair

💡 A large armchair that shows a decided difference in the manners of the early eighteenth century and the present day was called the "drunkard's chair."

یک صندلی راحتی بزرگ که تفاوت آشکاری در آداب و رسوم اوایل قرن هجدهم و دوران معاصر نشان می‌دهد، «صندلی مستان» نامیده می‌شد.

💡 Grandpa called his recliner the drunkard's chair, claiming its low center prevented catastrophic naps from becoming airborne adventures.

پدربزرگ به صندلی راحتی‌اش می‌گفت صندلی مست‌ها، و ادعا می‌کرد که مرکز پایین آن مانع از آن می‌شود که چرت‌های فاجعه‌بار به ماجراجویی‌های هوایی تبدیل شوند.

💡 Auction listings describe a drunkard's chair with humor, though the underlying message remains practical: sit safely, especially after celebrations.

آگهی‌های حراج، صندلی مستی را با طنز توصیف می‌کنند، هرچند پیام اصلی همچنان کاربردی است: با خیال راحت بنشینید، مخصوصاً بعد از جشن‌ها.

💡 In museums, a drunkard's chair shows clever design: short front legs restrict tipping, protecting pride as much as skulls.

در موزه‌ها، صندلی مخصوص مستان طراحی هوشمندانه‌ای را نشان می‌دهد: پایه‌های جلویی کوتاه، کج شدن را محدود می‌کنند و به همان اندازه که از جمجمه محافظت می‌کنند، از غرور نیز محافظت می‌کنند.