dog Latin

💡 The Italian language, recently emerged from dog Latin, had just begun to serve literary uses, and Frederick's court had the honour of producing the first school of Italian poetry.

زبان ایتالیایی، که به تازگی از لاتین سگی پدید آمده بود، تازه شروع به استفاده‌های ادبی کرده بود، و دربار فردریک افتخار ایجاد اولین مکتب شعر ایتالیایی را داشت.

💡 The plaque’s dog Latin mixed real declensions with wishful endings, charming tourists and horrifying actual classicists.

زبان لاتین سگیِ این پلاک، صرف کلمات واقعی را با پایان‌های آرزومندانه، گردشگران جذاب و کلاسیک‌گرایان واقعیِ ترسناک، در هم می‌آمیخت.

💡 Medieval scribes occasionally sprinkled dog Latin into margins, proof that even monks enjoyed wordplay between solemn tasks.

کاتبان قرون وسطی گهگاه در حاشیه کتاب‌ها به لاتین سگ می‌نوشتند، که نشان می‌دهد حتی راهبان نیز از بازی با کلمات بین وظایف خطیر لذت می‌بردند.

💡 No hotch-potch here of dog Latin and Levantine Greek, but plain straight English, cool and fresh in the mouth.

اینجا خبری از مخلوطی از لاتین و یونانی لوانتین نیست، بلکه انگلیسیِ ساده و سرراست، خنک و تازه در دهان.

💡 Students giggled at dog Latin mottos before tackling genuine grammar that bites harder.

دانش‌آموزان قبل از اینکه به سراغ دستور زبان اصلی بروند که لقمه‌های محکم‌تری است، به شعارهای لاتین مسخره‌آمیز می‌خندیدند.