cou-cou

💡 Aunties debated the perfect cou cou texture, landing on “soft, but standing,” an instruction equal parts culinary science and inherited wisdom.

خاله‌ها در مورد بافت بی‌نقص کوکو کو بحث می‌کردند و در نهایت به «نرم اما جاافتاده» رسیدند، دستورالعملی که به طور مساوی هم علم آشپزی و هم خرد موروثی را در بر می‌گیرد.

💡 We stirred cornmeal and okra patiently for cou cou, the national comfort that tastes like family gatherings and sea air.

ما با صبر و حوصله آرد ذرت و بامیه را هم زدیم تا کوکو کوکو درست شود، همان آرامش ملی که طعم دورهمی‌های خانوادگی و هوای دریا را دارد.

💡 A fish stew ladled over cou cou turned a simple lunch into island poetry, steam fogging glasses and silencing phones.

خورش ماهی که با ملاقه روی کو کو ریخته شده بود، یک ناهار ساده را به شعر جزیره، بخارگرفتگی عینک و بی‌صدا کردن تلفن‌ها تبدیل کرد.

💡 I have described the Cou-Cou as it was this night and as it has been all the nights during the past eight summers that I have been there.

من کو-کو را آنطور که امشب بود و آنطور که در تمام شب‌های هشت تابستانی که آنجا بوده‌ام، توصیف کرده‌ام.

💡 "Per Baccho!" quoth the inn-keeper for, it must be known, the Restaurant Cou-Cou is Italian by nature of its patron and its cooking.

«پر باچو!» صاحب مهمانخانه گفت، چون حتماً می‌دانید که رستوران کو-کو، هم از نظر مشتری و هم از نظر آشپزی، ماهیتاً ایتالیایی است.