corporal punishment

💡 According to a 2019 statement from the American Academy of Pediatrics, corporal punishment should not be used as a method to discipline children.

طبق بیانیه‌ای که در سال ۲۰۱۹ توسط آکادمی اطفال آمریکا منتشر شد، تنبیه بدنی نباید به عنوان روشی برای تربیت کودکان استفاده شود.

💡 In later years, Buhari attributed his disciplinarian bent to spending his formative years at boarding school, where corporal punishment was the norm, and in the military.

در سال‌های بعد، بوهاری تمایلات انضباطی خود را به گذراندن سال‌های شکل‌گیری شخصیتش در مدرسه شبانه‌روزی، جایی که تنبیه بدنی امری عادی بود، و در ارتش نسبت داد.

💡 Pediatric associations advise against corporal punishment, pointing to research linking physical discipline with anxiety, aggression, and poorer long-term academic outcomes.

انجمن‌های اطفال با اشاره به تحقیقاتی که تنبیه بدنی را با اضطراب، پرخاشگری و نتایج تحصیلی ضعیف‌تر در درازمدت مرتبط می‌دانند، توصیه می‌کنند از تنبیه بدنی استفاده نشود.

💡 This is not uncommon in fundamentalist Christian households, where the biblical proverb about "sparing the rod" is regularly wielded to justify corporal punishment.

این امر در خانواده‌های بنیادگرای مسیحی غیرمعمول نیست، جایی که ضرب‌المثل کتاب مقدس در مورد «چوب را رها کن» مرتباً برای توجیه تنبیه بدنی به کار می‌رود.

💡 The school board banned corporal punishment, replacing it with restorative practices that emphasize responsibility, repair, and community expectations.

هیئت مدیره مدرسه تنبیه بدنی را ممنوع کرد و آن را با شیوه‌های ترمیمی که بر مسئولیت، ترمیم و انتظارات جامعه تأکید دارند، جایگزین کرد.

💡 Family workshops helped caregivers move beyond corporal punishment by modeling calm scripts, predictable consequences, and stress-management tools everyone could practice immediately.

کارگاه‌های خانواده به مراقبان کمک کردند تا با الگوسازی الگوهای آرامش‌بخش، پیامدهای قابل پیش‌بینی و ابزارهای مدیریت استرس که همه می‌توانند بلافاصله تمرین کنند، فراتر از تنبیه بدنی عمل کنند.