chastisement

💡 Parents balanced chastisement with warmth, remembering rules land best when cushioned by trust.

والدین تنبیه را با گرمی متعادل می‌کردند و به یاد داشتند که قوانین زمانی بهترین نتیجه را می‌دهند که با اعتماد همراه باشند.

💡 A well-aimed chastisement should be brief and clear, never humiliating, focused on behaviors that can change rather than on personalities or past grudges.

یک تنبیه هدفمند باید مختصر و واضح باشد، هرگز تحقیرآمیز نباشد، و به جای شخصیت‌ها یا کینه‌های گذشته، بر رفتارهایی که می‌توانند تغییر کنند تمرکز داشته باشد.

💡 “Here, we see not a god of wrath and chastisement, but the God of mercy, who takes flesh and enters the world in weakness,’’ the pope said.

پاپ گفت: «اینجا ما خدای خشم و عذاب را نمی‌بینیم، بلکه خدای رحمت را می‌بینیم که جسم می‌گیرد و با ضعف وارد جهان می‌شود.»

💡 Historical chastisement practices make modern readers wince; progress often sounds like children laughing freely.

شیوه‌های سرزنش تاریخی، خوانندگان امروزی را به وحشت می‌اندازد؛ پیشرفت اغلب مانند کودکانی به نظر می‌رسد که آزادانه می‌خندند.

💡 This brought an unusual chastisement from the Cochrane Library’s editor-in-chief, who stated it was “not an accurate representation of what the review found.”

این موضوع باعث سرزنش غیرمعمول سردبیر کتابخانه کاکرین شد که اظهار داشت این «بازنمایی دقیقی از یافته‌های بررسی نیست».

💡 Online chastisement rarely improves policy; sustained organizing, coalition building, and clear proposals usually move officials more effectively than clever posts.

سرزنش آنلاین به ندرت سیاست را بهبود می‌بخشد؛ سازماندهی پایدار، ایجاد ائتلاف و پیشنهادهای روشن معمولاً مقامات را به طور مؤثرتری نسبت به پست‌های هوشمندانه به حرکت در می‌آورد.