clericalism

💡 Historians traced how clericalism intertwined with politics, showing reforms succeed only when lay participation rises beyond symbolic advisory committees and carefully staged listening sessions.

مورخان چگونگی درهم‌تنیدگی روحانیت‌گرایی با سیاست را بررسی کردند و نشان دادند که اصلاحات تنها زمانی موفق می‌شوند که مشارکت غیرروحانی فراتر از کمیته‌های مشورتی نمادین افزایش یابد و جلسات استماع با دقت ترتیب داده شود.

💡 The Decameron was the most infamous for its overt satirical commentary on clericalism within Italy that existed during the Middle Ages.

دکامرون به خاطر تفسیر طنزآمیز آشکارش از روحانیت‌گرایی در ایتالیا که در قرون وسطی وجود داشت، بدنام‌ترین اثر بود.

💡 “I want to get rid of clericalism, the mundane, this closing ourselves off within ourselves, in our parishes, schools or structures.”

«می‌خواهم از شر روحانیت‌گرایی، روزمرگی، این انزوای درونی، در کلیساها، مدارس یا ساختارهایمان خلاص شوم.»

💡 Seminary courses now confront clericalism directly, pairing ethics with mentorship structures that prioritize transparency, safeguarding, and healthy power boundaries in everyday parish life.

دروس حوزوی اکنون مستقیماً با روحانیت‌گرایی مواجه می‌شوند و اخلاق را با ساختارهای مربیگری که شفافیت، حفاظت و مرزهای قدرت سالم را در زندگی روزمره‌ی کلیسا در اولویت قرار می‌دهند، جفت می‌کنند.

💡 Along the way, the office sorted labor into novel categories: pedantic clericalism, bureaucratic management, executive power.

در این مسیر، این دفتر، نیروی کار را به دسته‌های جدیدی تقسیم کرد: روحانیت‌گراییِ متعصبانه، مدیریت بوروکراتیک، و قدرت اجرایی.

💡 The documentary critiqued clericalism gently but firmly, arguing church governance must center accountability, shared leadership, and survivors’ voices instead of automatic deference to collars.

این مستند به آرامی اما قاطعانه روحانیت‌گرایی را نقد کرد و استدلال کرد که حاکمیت کلیسا باید به جای تمکین خودکار به قلاده‌ها، بر پاسخگویی، رهبری مشترک و صدای بازماندگان متمرکز باشد.