China syndrome

💡 The reactor design avoids the type of fuel rods that gave us the fictional meltdown in The China Syndrome and the real-life ones in Chernobyl and Fukushima.

طراحی رآکتور از نوع میله‌های سوختی که باعث ذوب شدن هسته‌ای در داستان تخیلی «سندرم چین» و نمونه‌های واقعی آن در چرنوبیل و فوکوشیما شد، اجتناب می‌کند.

💡 The phrase China syndrome dramatizes reactor meltdowns, a metaphor critics use cautiously to avoid confusing physics with fear.

عبارت «سندرم چین» ذوب شدن رآکتورها را به تصویر می‌کشد، استعاره‌ای که منتقدان با احتیاط از آن استفاده می‌کنند تا از اشتباه گرفتن فیزیک با ترس جلوگیری شود.

💡 Remember Jane Fonda and Michael Douglas in The China Syndrome driving a stake through the heart of the global nuclear industry?

یادتان هست که جین فوندا و مایکل داگلاس در فیلم «سندروم چین» چطور چوب حراجی به قلب صنعت هسته‌ای جهان زدند؟

💡 Journalists invoke China syndrome too easily; engineers prefer precise discussions of containment, decay heat, and layered safeguards.

روزنامه‌نگاران خیلی راحت به سندرم چین استناد می‌کنند؛ مهندسان بحث‌های دقیق در مورد مهار، گرمای ناشی از فروپاشی و حفاظ‌های لایه‌ای را ترجیح می‌دهند.

💡 There has been Kramer vs. Kramer and Ordinary People, Norma Rae and The China Syndrome, all recent films that are about human beings, rather than villainous caricatures and heroic cartoons.

فیلم‌هایی مثل «کریمر علیه کرامر» و «مردم عادی»، «نورما ری» و «سندرم چین» ساخته شده‌اند که همگی درباره انسان‌ها هستند، نه کاریکاتورهای شرور و کارتون‌های قهرمانانه.

💡 Film students analyze China syndrome as cinema, separating narrative tension from technical accuracy.

دانشجویان سینما، سندرم چین را به عنوان یک سینما تحلیل می‌کنند و تنش روایی را از دقت فنی جدا می‌کنند.