Canterbury bell

💡 They got close in 2013, engineering a “bluer-colored” one by splicing in a gene from Canterbury bells, which naturally make blue flowers.

آنها در سال ۲۰۱۳ به این هدف نزدیک شدند و با پیوند دادن ژنی از زنگوله‌های کانتربری، که به طور طبیعی گل‌های آبی تولید می‌کنند، نوعی «آبی‌تر» را مهندسی کردند.

💡 If you want to get up close and personal with blankets of goldfields, Canterbury bells, filaree and other native plants, your best bet is to take a hike.

اگر می‌خواهید از نزدیک با پوشش‌هایی از گل‌های طلایی، زنگوله‌های کانتربری، فیلاری و سایر گیاهان بومی آشنا شوید، بهترین گزینه پیاده‌روی است.

💡 The flowers last the longest and are brighter than other area species, such as baby blue eyes, arroyo lupine, caterpillar phacelia and Canterbury bells.

گل‌های این گیاه بیشترین دوام را دارند و نسبت به سایر گونه‌های منطقه مانند چشم آبی کوچک، لوپین آرویو، فاسلیای کرم ابریشم و زنگوله‌های کانتربری، درخشان‌تر هستند.

💡 A single Canterbury bell nodded beside the path, its lavender cup holding rain like a tiny chalice.

ناقوس تک‌آهنگی از کانتربری در کنار مسیر تکان می‌خورد، جام اسطوخودوسش مانند جامی کوچک، باران را در خود نگه داشته بود.

💡 Noda and his colleagues found that genes from the Canterbury bells and butterfly pea altered the molecular structure of the anthocyanin in the chrysanthemum.

نودا و همکارانش دریافتند که ژن‌های زنگوله‌های کانتربری و نخودفرنگی پروانه‌ای، ساختار مولکولی آنتوسیانین موجود در گل داوودی را تغییر می‌دهند.

💡 She pressed a Canterbury bell in her herbarium, recording altitude, soil, and sky color as though all were equally botanical.

او زنگوله کانتربری را در مجموعه گیاهان خشک‌شده‌اش فشار داد و ارتفاع، خاک و رنگ آسمان را طوری ثبت کرد که انگار همه به یک اندازه مربوط به گیاه‌شناسی هستند.