call the tune

💡 Called Demo Le Abbay, meaning "If They Test Us on the Nile" in Amharic, it criticises "Egypt's shamelessness" - implying that the North African nation can no longer call the tune.

این آهنگ که Demo Le Abbay نام دارد و به زبان امهری به معنی «اگر ما را روی نیل آزمایش کنند» است، از «بی‌شرمی مصر» انتقاد می‌کند - و تلویحاً می‌گوید که این کشور شمال آفریقا دیگر نمی‌تواند آهنگ را خودش بسازد.

💡 Parents shouldn’t always call the tune at rehearsals; students practice leadership by planning set lists and communicating expectations.

والدین نباید همیشه در تمرین‌ها کنترل اوضاع را به دست بگیرند؛ دانش‌آموزان با برنامه‌ریزی و تعیین لیست‌های مشخص و بیان انتظارات، رهبری را تمرین می‌کنند.

💡 The question, of course, is how long, even at those companies, the old law will be suspended — that he who pays the piper calls the tune.

البته سوال این است که حتی در آن شرکت‌ها، قانون قدیمی - اینکه کسی که به نوازنده پول می‌دهد آهنگ را می‌نوازد - تا چه مدت به حالت تعلیق در خواهد آمد.

💡 Whoever funds the project tends to call the tune, which is why diversified revenue safeguards independence better than heroic donations.

هر کسی که بودجه پروژه را تأمین می‌کند، معمولاً خودش تصمیم گیرنده است، به همین دلیل است که درآمد متنوع، استقلال را بهتر از کمک‌های مالی قهرمانانه تضمین می‌کند.

💡 “Corporations have always called the tune ultimately. Everyone pays attention to the guys at the top and always has.”

«شرکت‌ها همیشه در نهایت تصمیم گیرنده بوده‌اند. همه به افراد بالادست توجه می‌کنند و همیشه هم همین‌طور بوده است.»

💡 When algorithms call the tune, artists experiment with distribution, building communities beyond volatile feeds and opaque recommendations.

وقتی الگوریتم‌ها آهنگ را تعیین می‌کنند، هنرمندان با توزیع آزمایش می‌کنند و جوامعی فراتر از فیدهای ناپایدار و توصیه‌های مبهم می‌سازند.