Barthes

💡 Undergraduates met Barthes cautiously, then gleefully underlined passages that gave names to feelings they’d chased without success.

دانشجویان کارشناسی با احتیاط با بارت ملاقات می‌کردند، سپس با خوشحالی زیر بخش‌هایی خط می‌کشیدند که به احساساتی که بدون موفقیت دنبال کرده بودند، نام می‌داد.

💡 The photography exhibit quoted Barthes on punctum, and suddenly an old snapshot stabbed our hearts with impossible specificity.

نمایشگاه عکاسی نقل قولی از بارت در مورد پونکتوم را ارائه می‌داد و ناگهان یک عکس قدیمی با جزئیاتی باورنکردنی قلب ما را به درد آورد.

💡 Discussions of Barthes inevitably reached “authorial death,” then circled back to readers who resurrect meaning through context.

بحث‌ها درباره بارت ناگزیر به «مرگ مؤلف» رسید، و سپس دوباره به خوانندگانی برگشت که معنا را از طریق بافتار احیا می‌کنند.

💡 Between Barthes and Berlant, Alanis gets to have the black fly in her chardonnay and drink it, too.

بین بارت و برلانت، آلانیس می‌تواند مگس سیاه را در شاردونه‌اش داشته باشد و آن را نیز بنوشد.

💡 “Irony does not involve the simple substitution of the opposite for the literal meaning,” said Barthes in "Elements of Semiology."

بارت در «عناصر نشانه‌شناسی» می‌گوید: «طنز به معنای جایگزینی ساده‌ی معنای متضاد با معنای تحت‌اللفظی نیست.»

💡 Barthes expects irony to be done deliberately.

بارت انتظار دارد که کنایه عمداً انجام شود.