azidothymidine

💡 The first one, azidothymidine or AZT, a repurposed cancer drug approved in 1987, was only slightly helpful.

اولین مورد، آزیدوتیمیدین یا AZT، یک داروی سرطانی با کاربرد تغییر یافته که در سال ۱۹۸۷ تأیید شد، تنها کمی مفید بود.

💡 Another is azidothymidine, which failed as a chemotherapy drug but emerged in the 1980s as a therapy for HIV.

یکی دیگر از این داروها آزیدوتیمیدین است که به عنوان یک داروی شیمی درمانی ناموفق بود اما در دهه ۱۹۸۰ به عنوان درمانی برای HIV ظهور کرد.

💡 Hope ultimately came in the form of life-saving treatment options, starting with the approval of azidothymidine (AZT) for treating HIV/AIDS in 1987.

امید در نهایت به شکل گزینه‌های درمانی نجات‌بخش از راه رسید، که با تأیید آزیدوتیمیدین (AZT) برای درمان HIV/AIDS در سال ۱۹۸۷ آغاز شد.

💡 Early antiretroviral regimens relied on azidothymidine, and the documentary interviewed patients who described both lifesaving benefits and difficult side effects from high initial dosages.

رژیم‌های اولیه ضد رتروویروسی بر آزیدوتیمیدین متکی بودند و این مستند با بیمارانی مصاحبه کرد که هم مزایای نجات‌بخش و هم عوارض جانبی دشوار ناشی از دوزهای اولیه بالای این دارو را شرح دادند.

💡 Researchers revisited azidothymidine pharmacokinetics in pediatric populations, optimizing dosing schedules to minimize anemia while maintaining viral suppression targets.

محققان فارماکوکینتیک آزیدوتیمیدین را در جمعیت کودکان مورد بررسی مجدد قرار دادند و برنامه‌های دوزبندی را برای به حداقل رساندن کم‌خونی و در عین حال حفظ اهداف سرکوب ویروسی بهینه کردند.

💡 The history section explains how azidothymidine paved the way for combination therapies, transforming HIV from a fatal diagnosis into a manageable chronic condition.

بخش تاریخچه توضیح می‌دهد که چگونه آزیدوتیمیدین راه را برای درمان‌های ترکیبی هموار کرد و HIV را از یک تشخیص کشنده به یک بیماری مزمن قابل کنترل تبدیل کرد.