Aristotelianism

💡 It was the period of revolt against the Aristotelianism of the schools, and Gassendi shared to the full the empirical tendencies of the age.

این دوره، دوره شورش علیه ارسطوگرایی مدارس بود و گاسندی کاملاً از گرایش‌های تجربی آن عصر پیروی می‌کرد.

💡 The opposition to Aristotelianism among the humanists has already been alluded to.

مخالفت با ارسطوگرایی در میان اومانیست‌ها قبلاً مورد اشاره قرار گرفته است.

💡 The moral philosophy of Aquinas is Aristotelianism with a Neoplatonic tinge, interpreted and supplemented by a view of Christian dogma derived chiefly from Augustine.

فلسفه اخلاق آکویناس، ارسطوگرایی با رنگ و بویی نوافلاطونی است که با دیدگاهی از اصول مسیحیت که عمدتاً از آگوستین گرفته شده، تفسیر و تکمیل شده است.

💡 In medieval classrooms, Aristotelianism mingled with theology, producing lively disputes across quadrivium and trivium subjects.

در کلاس‌های درس قرون وسطی، ارسطوگرایی با الهیات در هم می‌آمیخت و بحث‌های داغی را در مورد موضوعات چهارگانه و سه‌گانه ایجاد می‌کرد.

💡 A symposium revisited Aristotelianism in environmental ethics, arguing stewardship as practical wisdom rather than scolding.

یک سمپوزیوم، ارسطوگرایی در اخلاق زیست‌محیطی را مورد بازنگری قرار داد و بحث کرد که مدیریت، خرد عملی است، نه سرزنش.

💡 Critics of Aristotelianism sometimes miss its flexibility; virtues adapt to roles, cultures, and seasons.

منتقدان ارسطوگرایی گاهی اوقات انعطاف‌پذیری آن را نادیده می‌گیرند؛ فضایل با نقش‌ها، فرهنگ‌ها و فصول سازگار می‌شوند.