Cyrenaic

💡 A good deal of Cyrenaic sculpture, all of comparatively late date, was sent to the British Museum by Smith and Porcher.

تعداد زیادی از مجسمه‌های سیرنائیک، که همگی قدمت نسبتاً زیادی داشتند، توسط اسمیت و پورچر به موزه بریتانیا فرستاده شدند.

💡 Many historical and artistic questions concerning Cyrene remain unsettled, but since the discoveries made in Laconia in 1908, the much disputed “Cyrenaic ware” has been ascribed to Sparta.

بسیاری از پرسش‌های تاریخی و هنری مربوط به سیرن همچنان بی‌پاسخ مانده‌اند، اما از زمان اکتشافات انجام‌شده در لاکونیا در سال ۱۹۰۸، «ظروف سیرنایی» که بسیار مورد بحث بوده‌اند، به اسپارت نسبت داده شده‌اند.

💡 It is of the utmost importance that this development of Cyrenaic hedonism should be fully realized.

بسیار مهم است که این تکامل لذت‌گرایی سیرنائی به طور کامل تحقق یابد.

💡 The philosophy seminar examined Cyrenaic hedonism, distinguishing immediate pleasures from long-term happiness, and testing whether sustained joy can emerge from momentary sensations.

سمینار فلسفه، لذت‌گرایی سیرنائیک را بررسی کرد، لذت‌های آنی را از شادی بلندمدت متمایز ساخت، و بررسی کرد که آیا شادی پایدار می‌تواند از احساسات لحظه‌ای ناشی شود یا خیر.

💡 A lively debate compared Cyrenaic skepticism with Stoic discipline, probing whether self-control enhances pleasure by refining desires rather than repressing them entirely.

یک بحث داغ، شک‌گرایی سیرنائیک را با انضباط رواقی مقایسه کرد و بررسی کرد که آیا خویشتن‌داری با پالایش امیال به جای سرکوب کامل آنها، لذت را افزایش می‌دهد یا خیر.

💡 The earliest and the most extreme type of hedonism is that of the Cyrenaic School as stated by Aristippus, who argued that the only good for man is the sentient pleasure of the moment.

قدیمی‌ترین و افراطی‌ترین نوع لذت‌گرایی، مکتب سیرنائیک است که توسط آریستیپوس بیان شده است، که استدلال می‌کرد تنها خیر برای انسان، لذت حسی لحظه‌ای است.