appendicular

💡 The most important evidence in favour of their appendicular nature is afforded by the phenomena of regeneration.

مهمترین مدرک به نفع ماهیت زائده‌ای آنها، پدیده بازسازی است.

💡 In addition to the above he cites differences between the carduelines and the "other" fringillids in the appendicular skeletons, in geographic distribution, in patterns of migration, and in habits.

علاوه بر موارد فوق، او تفاوت‌هایی را بین کاردوئلین‌ها و «دیگر» فرنژیلیدها در اسکلت‌های ضمیمه، توزیع جغرافیایی، الگوهای مهاجرت و عادات ذکر می‌کند.

💡 Parts of the appendicular skeleton of hippos are osteosclerotic, meaning that their bones are extraordinarily dense due to the replacement of porous bone with more compact bone.

بخش‌هایی از اسکلت ضمیمه‌ای اسب‌های آبی استئواسکلروتیک هستند، به این معنی که استخوان‌های آنها به دلیل جایگزینی استخوان متخلخل با استخوان فشرده‌تر، فوق‌العاده متراکم هستند.

💡 Orthopedists documented appendicular fractures after the crash, then coordinated physical therapy that prioritized independence over premature athletic heroics.

ارتوپدها شکستگی‌های آپاندیس را پس از تصادف ثبت کردند، سپس فیزیوتراپی را هماهنگ کردند که استقلال را بر قهرمانی‌های زودهنگام ورزشی اولویت می‌داد.

💡 In anatomy lab, the appendicular skeleton felt intuitive once we handled scapulae and pelvises rather than memorizing isolated lists.

در آزمایشگاه آناتومی، وقتی به جای حفظ کردن فهرست‌های جداگانه، با استخوان‌های کتف و لگن سر و کار داشتیم، اسکلت آپاندیس به صورت شهودی برایمان قابل درک بود.

💡 Paleontologists mapped appendicular proportions to model gait, turning fossil bones into moving creatures on a computer screen.

دیرینه‌شناسان برای مدل‌سازی راه رفتن، نسبت‌های زائده‌ای را نقشه‌برداری کردند و استخوان‌های فسیلی را به موجودات متحرک روی صفحه کامپیوتر تبدیل کردند.