apache dance

💡 He’s Dad the destroyer, who mapped out the steps for the apache dance that defines his children’s lives.

او پدری ویرانگر است، کسی که مراحل رقص آپاچی را که زندگی فرزندانش را تعریف می‌کند، ترسیم کرد.

💡 Sometimes they skip about as blithely as Gene Kelly and Debbie Reynolds in “Singin’ in the Rain,” but their natural form would seem to be the apache dance, with its all-out brutality.

گاهی اوقات آنها به راحتی جین کلی و دبی رینولدز در فیلم «آواز در باران» از این سو به آن سو می‌پرند، اما شکل طبیعی آنها رقص آپاچی با تمام وحشیگری‌اش به نظر می‌رسد.

💡 There is nearly as wide a distance separating the courtly dances of the eighteenth century from the cake-walk, and the apache dance from the Irish reel.

تقریباً به همین اندازه، رقص‌های درباری قرن هجدهم را از رقص کیک‌واک، و رقص آپاچی را از رقص ایرلندی ریل جدا می‌کند.

💡 The apache dance once dramatized turbulent romance, but modern choreographers strip away violence, keeping athletic lifts and fierce musicality.

رقص آپاچی زمانی عاشقانه‌های پرتلاطم را به تصویر می‌کشید، اما طراحان رقص مدرن خشونت را حذف می‌کنند و حرکات ورزشی و موسیقیایی تند و تیز را حفظ می‌کنند.

💡 Historians contextualize the apache dance, tracing Montmartre myths alongside performers’ real working conditions.

مورخان، رقص آپاچی را در بافت تاریخی آن بررسی می‌کنند و اسطوره‌های مونمارتر را در کنار شرایط کاری واقعی اجراکنندگان ردیابی می‌کنند.

💡 A reimagined apache dance explored power with consent and humor, not shock.

یک رقص آپاچیِ بازآفرینی‌شده، قدرت را با رضایت و طنز، نه با شوک، کاوش می‌کرد.