antibusing

💡 He recalled walking to school through crowds of white residents who bellowed at him for violating the antibusing boycott, a daily gantlet that gave him stomachaches.

او به یاد می‌آورد که چطور از میان جمعیت سفیدپوستی که به خاطر نقض تحریم ضد اتوبوسرانی به او اعتراض می‌کردند، به مدرسه می‌رفت، انتقادی که هر روز باعث دل‌دردش می‌شد.

💡 “Parents simply won’t stand to have their children shuttled around from school to school to please some extremists,” antibusing leader Rosemary R. Gunning told the New York Times in 1964.

رزماری آر. گانینگ، رهبر مخالفان اتوبوس‌رانی، در سال ۱۹۶۴ به نیویورک تایمز گفت: «والدین به هیچ وجه تحمل نمی‌کنند که فرزندانشان برای جلب رضایت برخی افراط‌گرایان از مدرسه‌ای به مدرسه دیگر برده شوند.»

💡 Courts weighed antibusing suits carefully, balancing neighborhood schools with desegregation mandates.

دادگاه‌ها دعاوی مربوط به ممنوعیت استفاده از اتوبوس را با دقت بررسی کردند و بین مدارس محل و احکام لغو جداسازی تعادل برقرار کردند.

💡 Documentaries treat antibusing as a prism for American promises and fears.

مستندسازان، ضدحمله به اتوبوس‌ها را به عنوان منشوری برای وعده‌ها و ترس‌های آمریکایی‌ها در نظر می‌گیرند.