Amphion

💡 A princess of Thebes, Antiope, bore two sons to Zeus, Zethus and Amphion.

آنتیوپه، شاهدختی از تبس، دو پسر برای زئوس به دنیا آورد، زتوس و آمفیون.

💡 Amphion’s story, and Niobe’s, I have taken from Ovid, who alone tells them in full.

داستان آمفیون و نیوبه را از اووید گرفته‌ام، که تنها اوست که آنها را به طور کامل روایت می‌کند.

💡 Her husband was Amphion, a son of Zeus and an incomparable musician.

شوهرش آمفیون، پسر زئوس و نوازنده‌ای بی‌نظیر بود.

💡 Composers reference Amphion when harmony reorganizes chaos, rehearsal rooms turning into construction sites.

آهنگسازان وقتی هارمونی، هرج و مرج را از نو سازماندهی می‌کند و اتاق‌های تمرین به کارگاه‌های ساختمانی تبدیل می‌شوند، به آمفیون ارجاع می‌دهند.

💡 A sculpture of Amphion celebrates art as infrastructure, a thesis our city should fund more courageously.

مجسمه‌ای از آمفیون، هنر را به عنوان زیرساخت گرامی می‌دارد، تزی که شهر ما باید با شجاعت بیشتری روی آن سرمایه‌گذاری کند.

💡 With his lyre, Amphion raised Thebes’ walls, music convincing stones to become architecture.

آمفیون با چنگ خود دیوارهای تبس را برافراشت، موسیقی سنگ‌ها را متقاعد کرد که به معماری تبدیل شوند.