Alain-Fournier

💡 One favorite is Alain-Fournier’s “Le Grand Meaulnes,” translated as “The Lost Domain” — a beautiful and mysterious story about the end of childhood.

یکی از کتاب‌های مورد علاقه‌ام «مولن‌های بزرگ» اثر آلن فورنیه است که با عنوان «قلمرو گمشده» ترجمه شده است - داستانی زیبا و مرموز درباره پایان دوران کودکی.

💡 He conceived of it as a 50,000 word novella, “a little sweet summer story,” in the tradition of Alain-Fournier’s Le Grand Meaulnes, but he enjoyed writing it so much that it “sort of sprawled a bit”.

او این کتاب را به عنوان یک رمان کوتاه ۵۰ هزار کلمه‌ای، «یک داستان تابستانی شیرین کوچک»، به سبک رمان «مولن بزرگ» آلن فورنیه، در نظر داشت، اما آنقدر از نوشتن آن لذت برد که «کمی پراکنده» شد.

💡 “Alain-Fournier is your first true master. He is nostalgic and tragic and enchantible and he aches and you will ache too and best of everything, he is true.”

«آلن فورنیه اولین استاد واقعی شماست. او نوستالژیک و تراژیک و مسحورکننده است و درد می‌کشد و شما نیز درد خواهید کشید و از همه بهتر، او صادق است.»

💡 A seminar on Alain Fournier revolved around adolescence, longing, and landscapes that mirror memory’s hazy certainties.

سمیناری درباره آلن فورنیه حول محور نوجوانی، حسرت و مناظری که آینه‌ای از قطعیت‌های مبهم حافظه هستند، برگزار شد.

💡 A walking group traced scenes from Alain Fournier, letting rural paths carry fiction into afternoon sunlight.

یک گروه پیاده‌روی صحنه‌هایی از آلن فورنیه را ترسیم کردند و اجازه دادند مسیرهای روستایی، داستان را به زیر نور خورشید بعد از ظهر ببرند.

💡 Translators of Alain Fournier debated how to render delicate sentences without flattening their music.

مترجمان آلن فورنیه در مورد چگونگی ترجمه جملات ظریف بدون تضعیف موسیقی آنها بحث می‌کردند.