Adrastus

💡 Adrastus, the only one alive of the seven who had started the war, came to Theseus, King of Athens, to beseech him to induce the Thebans to allow the bodies to be buried.

آدراستوس، تنها فرد زنده از هفت نفری که جنگ را آغاز کرده بودند، نزد تسئوس، پادشاه آتن، آمد تا از او التماس کند که اهالی تب را وادار کند اجازه دهند اجساد دفن شود.

💡 Polyneices had been joined by six chieftains, one of them the King of Argos, Adrastus, and another Adrastus’ brother-in-law, Amphiaraus.

شش تن از سران قبایل، از جمله آدراستوس، پادشاه آرگوس، و آمفیارائوس، برادرزن آدراستوس، به پولونیکس پیوسته بودند.

💡 This last joined the enterprise most unwillingly because he was a prophet and he knew that none of the seven would come back alive except Adrastus.

این آخری با اکراه بسیار به این کار پیوست، زیرا او یک پیامبر بود و می‌دانست که هیچ‌یک از آن هفت نفر زنده برنخواهند گشت، مگر آدراستوس.

💡 In the epic tradition, Adrastus embodies fallible leadership, choices snarled by honor codes that collide with survivable outcomes painfully.

در سنت حماسی، آدراستوس مظهر رهبری خطاپذیر است، انتخاب‌هایی که توسط اصول شرافت گره خورده‌اند و به طرز دردناکی با پیامدهای قابل بقا برخورد می‌کنند.

💡 Students mapped Adrastus across sources, noticing how tone shifts reveal each era’s anxieties about heroism and responsibility.

دانش‌آموزان آدراستوس را در منابع مختلف بررسی کردند و متوجه شدند که چگونه تغییر لحن، اضطراب‌های هر دوره را در مورد قهرمانی و مسئولیت‌پذیری آشکار می‌کند.

💡 A director presented Adrastus as weary and tender, a man negotiating friendship and fate rather than cardboard nobility.

یک کارگردان، آدراستوس را به عنوان مردی خسته و مهربان به تصویر کشید، مردی که به جای اشرافیت ظاهری، در حال مذاکره بر سر دوستی و سرنوشت است.