وَخْشِي

💡 حينَ قرأتُ الفقرةَ، شعرتُ أنّ فيها وخشی روحًا تناسبُ الحكاياتِ الشعبيةَ والأساطيرَ القديمة.

وقتی آن متن را خواندم، احساس کردم حال و هوایی دارد که با داستان‌های عامیانه و اسطوره‌های باستانی همخوانی دارد.

💡 استخدمَ الكاتبُ وخشی التعبيرِ ليمنحَ المشهدَ طابعًا بدائيًّا يوحي بالخوفِ والغموضِ في آنٍ واحد.

نویسنده از این حالت چهره استفاده کرده و از آن ترسیده است تا به صحنه حالتی بدوی ببخشد که همزمان ترس و رمز و راز را القا کند.