مَسْجُوع

💡 كتب الشاعر نصًا مسجوع ًا استخدم فيه ألفاظًا متقاربة في الصوت والمعنى.

شاعر متنی قافیه‌دار نوشته که در آن از کلماتی استفاده کرده که از نظر صدا و معنا مشابه هستند.

💡 كان كلام الخطيب مسجوع ًا فاستمع الناس إليه بإعجاب لما فيه من إيقاع جميل.

سخنرانی سخنران قافیه دار بود و مردم به دلیل ریتم زیبای آن با تحسین به آن گوش می دادند.

💡 يفضل بعض الأدباء الأسلوب مسجوع في الخطب لأنه يثبت في الذاكرة بسهولة.

بعضی از نویسندگان نثر قافیه‌دار را در سخنرانی‌ها ترجیح می‌دهند، زیرا به راحتی قابل حفظ کردن است.