لبي اللاا

این صورت نیز از نظر املایی نامعمول است و احتمالاً تغییرشکل‌یافته‌ی «لَبَّيْكَ اللّهُمَّ» یا «لَبیّ اللّه» است. در هر حال، ریشه‌ی آن به معنای «اجابت کردن» و «حاضر بودن برای فرمان» برمی‌گردد. در عربی کلاسیک و اسلامی، چنین تعابیری برای اظهار فروتنی، آمادگی و پاسخ مثبت به دعوت به کار می‌رود.