ظهور ایجابی

[ویکی فقه] حصول تطابق میان اراده جدی و اراده استعمالی را ظهور ایجابی می گویند.
ظهور ایجابی، مقابل ظهور سلبی بوده و به این معناست که آن چه را متکلم در مقام تکلم، از راه الفاظ ( مقام اثبات ) بیان کرده، در مرحله اراده جدی او ( مقام ثبوت ) نیز ثابت است؛ کل ما یقوله یریده؛ به بیان دیگر، اراده جدی وی مطابق اراده استعمالی او است.