لغت نامه دهخدا
چیت. ( هندی ، اِ ) نوعی منسوج پنبه ای نازک. پارچه ای از پنبه بافته نازک. پارچه نخی ومعمولاً منقش به نقشهای خرد یا درشت از گل و غیره.
چیت. ( اِ ) نام درختی جنگلی از انواع افراست و در تمام جنگلهای شمال ایران از جلگه تا ییلاق میروید. و در نور و کجور مازندران آن را شیردار، در آستارا و طوالش و کوهپایه گیلان ککم و کیکم ، در لاهیجان و رودسر و شهسوار آج و دردیلمان چیت مینامند. کرب. اولس. رجوع به کرب شود.