این مثل به این معنا است که یک مورد یا نمونه به تنهایی نمیتواند نشانهی کامل یا نتیجه باشد؛ به عبارت دیگر، یک نشانه کافی نیست تا بشود درباره کل موضوع قضاوت کرد.
این مثل به این معنا است که یک مورد یا نمونه به تنهایی نمیتواند نشانهی کامل یا نتیجه باشد؛ به عبارت دیگر، یک نشانه کافی نیست تا بشود درباره کل موضوع قضاوت کرد.