در زبانشناسی، این اصطلاح به حالتی اشاره دارد که در آن فعل و فاعل با هم تلفیق میشوند یا ویژهترین نقشها را در جمله ایفا میکنند. این اتحاد معمولاً در ساختارهای دستوری فارسی به معنای هماهنگی میان فاعل (کسی که کار را انجام میدهد) و قابل (شیء یا موضوعی که فعل بر آن اعمال میشود) است.