این عبارت در ادبیات عرفانی و عامیانه به معنای داشتن عشق شدید و پاک نسبت به خداوند است. یعنی فردی که با تمام وجود و بدون ریا و واسطه، محبت و علاقه خود را به خدا ابراز میکند و در مسیر بندگی و عشق الهی گام برمیدارد. این نوع عشق فراتر از عشقهای دنیوی است و معمولاً با حالات معنوی و نیایش همراه است.