ذروه کبریا

💡 در اشعار عرفانی، خداوند به عنوان موجودی توصیف می‌شود که در ذروه کبریا و عظمت ایستاده و تمام هستی از هیبت او لرزان است.

💡 شاعر با توصیف شکوه پادشاه، سعی داشت نشان دهد که او در ذروه کبریا و قدرت قرار دارد و هیچ‌کس نمی‌تواند در برابر او ایستادگی کند.

💡 رسیدن به ذروه کبریا و شکوه در یک هنر، نیازمند سال‌ها تمرین مداوم، صبر فراوان و فداکاری بی‌اندازه به جزئیات ظریف آن رشته می‌باشد.