ذوالبقا

صاحب بقا، پاینده و جاودان؛ این تعبیر بیشتر در متون دینی برای اشاره به دوام و ماندگاری به‌کار می‌رود. گاهی به‌صورت صفت برای چیزی که فناپذیر نیست یا دوام بسیار دارد استفاده می‌شود.