لغت نامه دهخدا
عسوم. [ ع َ ] ( ع ص ) رنج و سختی رساننده بر عیال. ( منتهی الارب ). زحمت کشنده بر عیال و خانواده خود. ( از اقرب الموارد ). ج، عُسُم. || شتر ماده بسیاربچه. ( از منتهی الارب ) ( از اقرب الموارد ).
عسوم. [ ع ُ ] ( ع مص ) ورزیدن. ( از منتهی الارب ). کسب کردن. ( از اقرب الموارد ). || اشک افکندن و فروخوابیدن چشم، یا بر هم نشستن پلک. ( از منتهی الارب ): عسمت عینه؛ چشم او اشک ریخت، و گویند بر هم گذاشته شد، و گویند پلکهای آن بر یکدیگر فروافتاد. ( از اقرب الموارد ). || کوشش کردن در کار. ( از منتهی الارب ): عسم فی الامر؛ در آن کار کوشید و خود را بر آن واداشت. ( از اقرب الموارد ). || بی باکانه درآمدن در قوم و آمیختن با آنها، عام است از جنگ و غیر آن. ( از منتهی الارب ): عسم الرجل بنفسه وسط القوم؛ آن شخص وارد آن قوم شد بطوری که با آنان درآمیخت بدون توجه و اهمیت دادن، در جنگ یا غیر جنگ. ( از اقرب الموارد ). عَسم. و رجوع به عسم شود.
عسوم. [ ع ُ ] ( ع اِ ) ریزه نان خشک. ( منتهی الارب ). تکه های نان خشک. ( از اقرب الموارد ). || ( اِمص ) قلت و کمی. ( منتهی الارب ): قلّت بِه عسوم؛ دراو قلت و کمی است. ( از اقرب الموارد ). || ( اِ ) ج ِ عَسَمة. ( منتهی الارب ). رجوع به عسمة شود.
