لغت نامه دهخدا
اعکان. [ اَ ] ( ع اِ )ج ِ عُکنَة، بمعنی نورد شکم از فربهی. ( منتهی الارب ) ( ناظم الاطباء ). گویند: ج ِ عُکنَه، بمعنی ورزیدگی و ستبری شکم از چاقی باشد. ( از اقرب الموارد ). ج ِ عُکنَه، نورد شکم که از غایت فربهی باشد. ( از آنندراج ).
اعکان. [ اَ ] ( ع اِ )ج ِ عُکنَة، بمعنی نورد شکم از فربهی. ( منتهی الارب ) ( ناظم الاطباء ). گویند: ج ِ عُکنَه، بمعنی ورزیدگی و ستبری شکم از چاقی باشد. ( از اقرب الموارد ). ج ِ عُکنَه، نورد شکم که از غایت فربهی باشد. ( از آنندراج ).
جمع عکنه بمعنی نورد شکم از فربهی