لغت نامه دهخدا
غورین. ( اِخ ) زمینی است. ( منتهی الارب ) ( معجم البلدان ). عبقسی گوید:
الم تر کعباً کعب غورین قد قلا
معالی هذا الدهر غیر ثمان
فمنهن تقوی اﷲ بالغیب، انها
رهینة ما تجنی یدی و لسانی
و منهن جری جحفلا لجب الوغی
الی جحفل یوماً فیلتقیان
و منهن شربی الکأس و هی لذیذة
من الخمر لم تمزج بماء شنان.( از معجم البلدان ).
