لغت نامه دهخدا
خسقی. [ خ َ س َ ] ( ص نسبی ) جامه برنگ گل کافشه:
فلک مفرش خود خسقی شفق دار است
برای استر صوف و حبر اخضر ما.نظام قاری.برق والا و شعله خسقی
از ته جامه ها زبانه زدند.نظام قاری.ابر کرباس و شفق خسقی و سامست سمور
صبح قاقم شمر و حبر پر از موج بهار.نظام قاری.
