افراء
لغت نامه دهخدا
افراء. [ اِ ] ( ع مص ) اصلاح چیزی کردن یا اصلاح کردن فرمودن کسی را. ( منتهی الارب ) ( ناظم الاطباء ). اصلاح کردن چیزی را و گفته اند؛ امر به اصلاح کردن باشد. ( از اقرب الموارد ). اصلاح چیزی کردن فرمودن کسی را. ( آنندراج ). || شکافتن چیزی را. ( منتهی الارب ) ( آنندراج ) ( ناظم الاطباء ). قطع کردن و شکافتن چیزی را بصلاح یا بفساد. و عن الکسائی: افریت الادیم قطعته علی جهة الاصلاح. یقال: قد افریت و مافریت؛ ای افسدت و مااصلحت. ( از اقرب الموارد ). بریدن و شکافتن یا تباهی کردن. ( المصادر زوزنی ). بریدن ادیم بر وجه افساد و شکافتن. ( تاج المصادر بیهقی ). || نکوهیدن. ( از منتهی الارب ) ( آنندراج ) ( ناظم الاطباء ). ملامت کردن. ( از اقرب الموارد ). || بریدن. ( منتهی الارب ) ( آنندراج ) ( ناظم الاطباء ). یقال:افریت الاوداج. ( منتهی الارب ) ( ناظم الاطباء ). || کفانیدن گرگ شکم گوسفند را. || بریدن پوست را. ( منتهی الارب ) ( آنندراج ) ( ناظم الاطباء ).
جمله سازی با افراء
جملات نمونه از منابع مختلف جمع آوری شده است، اگر صحیح نیست یا توهین آمیز است، لطفا گزارش دهید. گزارش محتوای نامناسب
💡 در دنیای پر از شایعه، گاهی افراد برای تخریب شخصیت دیگران، به افراء و دروغپردازیهای بیاساس متوسل میشوند که میتواند آسیبهای جبرانناپذیری به روابط اجتماعی وارد کند.
💡 عدالت و حقیقت تنها راه مقابله با افراء و اتهامات باطل است که افراد بیگناه را در میان تودههای مردم به مرزهای بسیار سختی میکشاند.
💡 تاریخ نشان داده است که بسیاری از جنگها و درگیریهای بزرگ، تنها بر پایه افراء و گزارشهای دروغینی شکل گرفتهاند که واقعیتهای موجود را کاملاً تغییر دادهاند.