ابن ابی عصرون. [ اِ ن ُ اَ ع َ ] ( اِخ ) ابوسعید عبداﷲبن محمد موصلی ( 492-585 هَ.ق. ). فقیه شافعی. مولد وی حدیثه ازنواحی موصل، و در این شهر فقه آموخت. چندی در سنجاربود و از آنجا بحلب و دمشق رفته در جامع دمشق تدریس میکرد و نزد ملک عادل نورالدین مقامی ارجمند یافت وبه نام او مدرسه ها در حلب و بعلبک و حماه و حمص و جز اینها کردند و مدتی قضای سنجار و نصیبین و حران و دمشق به او مفوض بود و کتبی در مذهب شافعیه تصنیف کرد، و آن کتب میان شافعی مذهبان متداول و معروف است.
[ویکی فقه] ابن ابی عصرون از بزرگ ترین فقیهان شافعی و قاضی القضاة دمشق در سده شش قمری بود.
اِبْن ِ اَبی عَصْرون، ابوسعد شرف الدین عبدالله بن ابی السّری محمد ابن هبة الله علی بن المُطَهّر بن علی تمیمی موصلی دمشقی (۴۲۹ یا ۴۹۳- ۵۸۵ق /۱۰۹۹ یا ۱۱۰۰-۱۱۸۹م )، از بزرگ ترین فقیهان شافعی و قاضی القضاة دمشق در سده ۶ق /۱۲م.وی در موصل متولد شد
عبدالوهاب سبکی، طبقات الشافعیة الکبری، ج۷، ص۱۳۲، به کوشش محمود محمد طناحی و عبدالفتاح محمد حلو، قاهره، ۱۳۸۳ق /۱۹۶۴م.
وی پس از مرگ در مدرسه ای که خود در دمشق بنا کرده بود، به خاک سپرده شد.
ابن خلکان، وفیات، ج۱، ص۵۵.
با اینکه ابن ابی عصرون را نویسنده ای پر کار دانسته اند، امّا بیش تر آثار وی در دست نیست.این آثار به نام وی در منابع یاد شده است:۱. الارشاد فی نصرة المذهب
ابن خلکان، وفیات، ج۳، ص۵۴.
...
