ابن امشاطی

[ویکی فقه] اِبْن ِ اَمشاطی، مظفرالدین محمود بن احمد بن حسن عینتابی، (د ربیع الاول ۹۰۲/ نوامبر ۱۴۹۶)، طبیب، فقیه حنفی و ماهر در علوم و فنون متعدد است.
نخستین مورخی که از او نام برده، برهان الدین بقاعی (د ۸۸۵ق /۱۴۸۰م ) از معاصران اوست که سخاوی - از دوستان نزدیک ابن امشاطی - در گزارش نسبتاً مفصل خود از زندگی او که عیناً در طبقات الحنفیة خود نیز تکرار کرده، عباراتی از بقاعی در ستایش ابن امشاطی نقل کرده است. در آغاز یکی از نسخه های خطی آثار وی، از او با کنیه ابوالثناء یاد شده است.
تولد
ابن امشاطی در حدود ۸۱۲ق /۱۴۰۹م در قاهره متولد شد و در همان جا پرورش یافت. خاندانش در اصل اهل عینتاب بودند و به همین جهت ابن امشاطی با لقب عینتابی و گاه عینی خوانده می شد و چون جد مادریش در امشاط تجارت می کرد، به ابن امشاطی شهرت یافت.
تحصیلات
ابن امشاطی در آغاز قرآن و کتاب نقایه در و در آن و در علم مساحه (اندازه گیری زمین که کاربرد شرعی نیز دارد، مانند تقسیم زمین میان وراث و احتساب خراج ) تبحر یافت.
سفر به دمشق و مکه
...