یقین تقدیری

[ویکی فقه] یقین تقدیری به معنای یقین محقَّق در فرض عدم غفلت، نسبت به مکلف غافل بالفعل می باشد.
یقین تقدیری، از اقسام یقین سابق و مقابل یقین فعلی بوده و در جایی است که مکلف بالفعل غافل بوده و به وضع خود توجه ندارد، ولی اگر ملتفت می بود برایش یقین به حکم یا موضوع حاصل می شد.
یقین تقدیری در ابواب اصول
در این که آیا در باب استصحاب، یقین، تقدیری است یا خیر، اختلاف است؛ مشهور اصولی ها می گویند:یقین باید فعلی باشد و یقین تقدیری کافی نیست، ولی گروهی دیگر معتقدند یقین تقدیری هم کفایت می کند ( استصحاب تقدیری ).