لغت نامه دهخدا پویانیدن. [ دَ ] ( مص ) به پویه بردن. اِخباب: اَخب فَرَسه ُ؛ پویانید اسب را. ( منتهی الارب ). ایجاف؛ پویانیدن ستور. ارتاک؛ پویانیدن شتر. ( تاج المصادر ).