میلاوه

میلاوه. [ وَ / وِ ] ( اِ مرکب ) شاگردانه و پولی که علاوه بر مزد استاد به شاگرد می دهند. ( ناظم الاطباء ). میلاویه. شاگردانه بود. ( فرهنگ اوبهی ) ( لغت فرس اسدی ) ( صحاح الفرس ). شاگردانه یعنی اجرتی که به شاگرد دهند. ( انجمن آرا ) ( آنندراج ). به معنی شاگردانه است و آن دو سه پولی بود که بعداز اجرت استاد به شاگرد دهند. ( برهان ):
ای مسلمانان میلاوه که دارد بازا
بجز آن کس که بود سفله دل و غمازا.ابوالعباس ( از صحاح الفرس ).و رجوع به میلاو و میلاویه شود. || نوید و بشارت و مژدگانی. ( از برهان ) ( ناظم الاطباء ). مژدگانی بود. ( صحاح الفرس ).

(وِ ) (اِ. ) ۱ - شاگردانه، انعام. ۲ - نوید، مژدگانی.

(صفت و اسم ) انعامی که به شاگرد حجره و دکان دهند شاگردانه.
مئلاه

اسم: میلاوه (دختر) (فارسی) (تلفظ: milāve) (فارسی: ميلاوه) (انگلیسی: milave)
معنی: شاگردانه، انعام، نوید، مژدگانی، بشارت

شاگردانه، انعام.
نوید، مژدگانی.