لغت نامه دهخدا
( مسترجعة ) مسترجعة. [ م ُ ت َ ج ِ ع َ ] ( ع ص ) تأنیث مسترجع، که نعت فاعلی است از استرجاع. رجوع به مسترجع و استرجاع شود. || قوت مسترجعه؛ بنابر عقیده صدرالدین غیر از قوای حافظه و مفکره و واهمه امر جدائی نیست. وی گوید اًن الادراک للوهم و الحفظ للحافظة والتصرف للمفکرة و بهذا القوی یتم استرجاع من غیر حاجة اًلی قوة اخری غیرها فوحدة المسترجعة وحدة اعتباریة، و همین طور ذاکره مرکب از ادراک و حفظ است که «و یتم بالوهم والحافظة». ( فرهنگ علوم عقلی از اسفار ).
