لغت نامه دهخدا
مدغفق. [ م ُ دَ ف ِ ] ( ع ص ) بسیار ریزنده آب. که آب بسیار ریزد. ( از متن اللغة ). نعت فاعلی است از دغفقة. || باران سخت بارنده در ابتدا. ( آنندراج ) ( از متن اللغة ). بارانی که در آغاز سخت بارد. ( ناظم الاطباء ). || که بپاشد و انفاق کند مال خویش را. ( از متن اللغة ). رجوع به دغفقه و دغفان شود. || ماء مدغفِق؛ مصبوب. ( متن اللغة ). || عام مدغفق؛ سال ارزانی و فراخی. ( منتهی الارب ). مخصب. ( اقرب الموارد ). || عیش مدغفق؛ زندگانی فراخ. ( ناظم الاطباء ) ( آنندراج ). رجوع به دغفق شود.
