مانویه
لغت نامه دهخدا
مانویه. [ ن َ وی ی َ / ی ِ ] ( اِخ ) مریدان و اتباع مانی باشند که مصوری است معروف. ( آنندراج ). پیروان مانی نقاش. ( ناظم الاطباء ). پیروان مانی و آنان را منانیه نیز گویند. مانویان. ( یادداشت به خط مرحوم دهخدا ). مانویه اصحاب مانی پسر فاتک بودند که در زمان شاپور پسر اردشیر دعوی نبوت کرد و سرانجام به فرمان بهرام بن هرمزبن شاپور کشته شد. ( از ملل و نحل شهرستانی چ احمد فهمی ج 2 ص 72 ). فرقه ای از مجوس اصحاب مانی بن قاین نقاش که در زمان شاپوربن اردشیر ظاهر شد بعد از عیسی و او به نبوت عیسی قائل بود اما انکار نبوت موسی کرد و ایشان نور و ظلمت راقدیم خوانند. ( نفایس الفنون ). و رجوع به مانی شود.
فرهنگ معین
(نَ یُِ ) (اِ. ) پیروان مانی نقاش.
فرهنگ عمید
۱. پیروان مانی، مانویان.
۲. آیین مانی.
فرهنگ فارسی
پیرو آیین مانی
ویکی واژه
پیروان مانی نقاش.
جمله سازی با مانویه
جملات نمونه از منابع مختلف جمع آوری شده است، اگر صحیح نیست یا توهین آمیز است، لطفا گزارش دهید. گزارش محتوای نامناسب
💡 آیین مانویه که در دوران باستان بسیار گسترده بود، تلاش میکرد تا میان دوگانگی خیر و شر در جهان یک تعادل فلسفی و مذهبی برقرار کند.
💡 محققان تاریخ ادیان، پیرامون آموزههای مانویه و تأثیر آن بر سایر ادیان منطقه، بحثها و پژوهشهای گستردهای را در سالهای اخیر انجام دادهاند.
💡 با بررسی متون قدیمی، مشخص میشود که پیروان مانویه دارای سبک زندگی و مناسک مذهبی بسیار خاص و متمایزی در برابر سایر مذاهب بودند.