لغت نامه دهخدا
شیله پیله. [ ل َ / ل ِ ل َ / ل ِ ] ( اِ مرکب، از اتباع ) مکر و دستان.نفاق و دورویی: آدم بی شیله پیله ای است؛ یعنی یکرو و راست و درستکار است. ( یادداشت مؤلف ). غرض و مرض. حیله گری. حقه ای زیر سر داشتن. معمولاً این ترکیب به شکل منفی استعمال می شود: فلان کس شیله پیله توی کارش نیست. ( فرهنگ لغات عامیانه ). رجوع به شیله و پیله شود.
