ابوعبدالله ابن قاسم

[ویکی فقه] اِبْن ِ قاسِم، ابوعبدالله عبدالرحمان بن قاسم بن خالد بن جُنادَة عُتَقی (د صفر ۱۹۱/ دسامبر ۸۰۶)، یکی از شاخص ترین شاگردان مالک بن انس می باشد.
او از موالی منتسب به «عُتَقا» بود و این لقب به جماعتی از قبایلی چند اطلاق می شد که در زمان رسول اکرم صلی الله علیه و آله بر آن حضرت تعرض کرده، اسیر و سپس به دست آن بزرگوار آزاد شده بودند. او در رَمله فلسطین زاده شد. اگر چه در تاریخ تولد وی اقوال متفاوت است، اما سال ۱۳۲ق (در حد ضعیف تری ۱۲۸ق ) را می توان صحیح تر انگاشت (برای تواریخ مختلف به این منابع رجوع کنید ). پدرش دیوانی ِ صاحب مقامی بود که پس از مرگ، ماترکی جهت فرزندش به جای گذارد و ابن قاسم آن را در راه طلب علم و سفرهایی چند برای استفاده از محضر مالک صرف کرد.
اساتید
ابن قاسم مدت ۲۰ سال نزد مالک دانش اندوخت. وی افزون بر مالک نزد استادان دیگری نیز چون ابن ابی حازم، ابن ماجشون، ابومسعود ابن اَشْرَس و بکر بن مضر به آموختن فقه و حدیث پرداخت.
شاگردان
افرادی چون حارث بن مسکین، ابن عبدالحکم، سعید بن تلید، یحیی ابن یحیی اندلسی، سَحنون، اسد بن فرات و دیگران از محضر او سود جسته، به فراگیری فقه و حدیث پرداختند
ابن قاسم از راویان الموطأ
...