کاچ خوردن

لغت نامه دهخدا

کاچ خوردن. [ خوَر / خُرْ دَ ] ( مص مرکب ) کاج خوردن. رجوع به کاج خوردن شود.

( مصدر ) سیلی خوردن کشیده خوردن: [ همچو دزدان بکنب بستهای آونگ دراز دزدنی چوب خورد کاج خورد مسخره نی ]. ( سوزنی در لغز طبل )
کاج خوردن