لغت نامه دهخدا
کافور کاسه. [ رِ س َ / س ِ ] ( ترکیب اضافی، اِ مرکب ) آب غلیظ چوب کافور است که پس از جوشانیدن آن بدست آید. در فلاحت نامه آمده است: چون چوب کافور بجوشانند هر چه کف آن است کافور رسیده بغایت سبک و نیکو باشد و آنچه میانه است هم نیکو باشد و آنچه آب زیرین آن است و غلیظتر است کافور کاسه ای گویند. ( از فلاحت نامه ). رجوع به کافور عملی شود.
