لغت نامه دهخدا
هالدیا. ( اِخ ) خالدی. در قرن نهم ق.م. در ناحیه وان دولتی تشکیل شد به نام هالدیا ( خالدی ) که آشوریان آنها را اوراتو و اوراشطو می گفتند و در عبری اراراط نامند و یونانیان الارودی و خالدوی و خالدایوی ذکر کنند. این دولت تا قرن ششم ق. م. باقی بود. بعد از آنکه ارامنه پیدا شدند خالدی ها پراکنده شده به کوهستانها رفتند. در نواحی شمال دریاچه وان آثار این قوم موجود است و در نزدیکی طرابوزان نقطه ای به اسم خالدیا در عهد دولت بیزانس بوده و شهر خلاط [ اخلاط ] نیز حاکی از نام آنان است، حتی در طرف قفقاز هم نام این طایفه هست و سنگ معروف کِلَه شین در مرز ایران از این دولت است. ( کرد و پیوستگی نژادی و تاریخی او تألیف رشیدیاسمی ص 92 ).
